Op bezoek bij Nurcan Coskun
Van jongs af aan heb ik wat met Palestina. Het verhaal raakte mij altijd al heel erg. Ik ben er samen met mijn man in 2019 geweest, net voor corona. Ik ben toen in de steden Jerusalem, Ramallah en Haifa geweest. Hier zijn we bij bijzondere plekken geweest, onder andere mooie Ottomaanse moskeeën.
Heeft u iets gemerkt van de huidige situatie, bijvoorbeeld apartheid?
Zeker. De grenscontroles zijn heel erg streng en bij checkpoints kregen heel veel vragen. Veel Palestijnen mochten (en mogen) Jerusalem niet in, vooral jongeren. Dit is heel bizar om te zien, omdat het verschil tussen mensen zo duidelijk wordt gemaakt. Het viel mij heel erg op dat er onderling juist een mooie gemoedelijke sfeer is. Alle geloven, christendom, jodendom en islam leven met elkaar. Je verwacht van tevoren misschien een bepaalde wrijving, maar er is juist onderling respect. De ‘gewone’ mensen kunnen onderling dus wel normaal met elkaar omgaan. In Al-Khalil was dat wel iets anders. Er was een deel moskee en een deel synagoge, er hing een gespannen sfeer en weinig mensen op straat. We kwamen aan met de bus en het was opvallend stil op straat. Dit geeft een onwennig gevoel. Er zijn op deze plek veel Israëlische inwoners.
Wat heeft u geïnspireerd om te beginnen met borduren voor Palestina?
Ik doe veel met handwerk, van jongs af aan al, ook andere dingen zoals breien en haken. Ik maakte bijvoorbeeld mooie handgemaakte dingen als cadeaus. De kaart van Palestina heb ik in eerste instantie voor mijzelf gemaakt. Ik vind dat mijn werk een doel moet hebben. Door de situatie in Palestina voelde ik me machteloos. Het borduurwerk hing aan de muur maar dit voelde niet op zijn plek. Ik wil daarom graag de werken doneren, zodat het geld gebruikt kan worden voor de kinderen in Gaza.
